Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Μεγαλώνοντας από ένα ναρκισσιστή γονέα..6 αποτελέσματα..

     Η ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας είναι μια διαταραχή κατά την οποία το άτομο ασχολείται συνεχώς με τον εαυτό του, νιώθει ότι ε...

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Προετοιμαστε το παιδί σας για την επιστροφή στο σχολείο...άρθρο μου στο Mothersblog.


Είναι σημαντικό να προετοιμάζουμε το παιδί μας για την νέα σχολική χρονιά; Κατά την προσωπική μου άποψη, ναι, είναι απαραίτητο. Ειδικά εάν το παιδί μας είναι μικρό είναι πολύ σημαντικό για την ψυχολογία του να το εντάσσουμε σιγά σιγά σε ένα ρυθμό γιατί διαφορετικά η πρώτη μέρα στο σχολείο ίσως να είναι μέρα με αχτένιστα μαλλιά και καθυστερημένες καλημέρες!
Εάν το παιδί σας μεταβαίνει από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο επίσης είναι καλό να μιλάτε μαζί του γι’ αυτό, να το ρωτήσετε πως νιώθει και να προσπαθήσετε να κατανοήσετε την αγωνία του γι’ αυτή την τόσο μεγάλη (στα μάτια τους) αλλαγή. Μέχρι πέρυσι ήταν «ο μεγάλος», τώρα θα είναι το μικρότερο και όλοι οι «μεγάλοι» που τον περιτριγυρίζουν του είναι παντελώς άγνωστοι, καθηγητές και μαθητές. Ίσως να θέλει να αλλάξει το στυλ του, ίσως να μην θέλει πια να ντύνει τα βιβλία του και να περιποιείται τα τετράδιά του. Μην ενταντιώνεστε, είναι δική του ζωή! Σεβαστείτε το γεγονός της μετάβασης και δείξτε την αμέριστη κατανόησή σας τους πρώτους μήνες.
Ακόμη, είναι σημαντικό να μιλάτε με τα παιδιά σας για οτιδήποτε τα αφορά. Ένα σημαντικό λάθος που κάνουν οι γονείς είναι ότι σκέφτονται και πράττουν για λογαριασμό του παιδιού τους και δεν συζητούν μαζί του, δεν ζητούν την άποψή του. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει στην σημερινή μας κοινωνία. Αντιμετωπίζουμε το παιδί σαν ένα μικρότερο αλλά ίσο με τους υπόλοιπους μέλος και του δείχνουμε σεβασμό από την πρώτη ημέρα ζωής του. Έτσι, λοιπόν, είναι πολύ σημαντικό να κουβεντιάζουμε με το παιδί για το πώς βλέπει την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Ρωτήστε το: ανυπομονείς; Ποιος σου έλειψε περισσότερο;
Σε ποιο θρανίο θα κάτσεις φέτος; Τέτοιου είδους ερωτήσεις κάνουν το παιδί να νιώθει ορατό και ενισχύουν την αυτοεκτίμησή του.
Καλό είναι να απέχετε από παράπονα που αφορούν τα έξοδα και τα πολλά σχολικά είδη που σας επιβάλλει το σχολείο να αγοράσετε. Η να μην παραπονιέστε για τα έξοδα του φροντιστηρίου και τις διαδρομές που πρέπει να κάνετε κάθε μέρα από και προς τις υποχρεώσεις αυτές. Δεν είναι σφάλμα του παιδιού, δεν είναι κάτι που το παιδί μπορεί να αλλάξει ή μπορεί να σας δώσει τη λύση. Είναι δικό σας πρόβλημα, καλό είναι να το κουβεντιάσετε με έναν ενήλικα και να μην φορτώνετε ενοχές άθελά σας το παιδί σας.
Παπακυργιάκη Χρύσα
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
Email: chrysapapakirgiaki@yahoo.gr 

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Υποστηρικτικοί γονείς σημαίνει ευτυχισμένα παιδιά...δημοσίευση μου από το Mothersblog για όσους το έχασαν!

Το μικρό παιδί δεν αγαπάει «φυσικά» τον εαυτό του, αλλά παρατηρεί την αντίδραση και τα συναισθήματα της μητέρας του για εκείνο και τα αναπαράγει μέσα του. Δεν ξέρω πραγματικά εάν ο κάθε γονιός αναλογίζεται το πόσο μεγάλη ευθύνη, λοιπόν, έχει σε αυτό το απαραίτητο για την ζωή εφόδιο: την Αυτοεκτίμηση.



Νομίζω πραγματικά, φίλοι αναγνώστες, ότι παραπάνω από τα μισά μου άρθρα αναφέρονται σε αυτό. Είναι τόσο σημαντικό εφόδιο, που εάν το έχεις μπορείς να ζήσεις ευτυχισμένος, εάν σου λείπει ή είναι πολύ χαμηλή, ακόμη κι αν έχεις όλα τα προσόντα του κόσμου, κάτι πάντα θα σου λείπει.


Χέρι-χέρι με την αγάπη από τον γονέα πηγαίνει θεωρώ η υποστήριξη του. Είναι πολύ σημαντικό να νιώθεις ότι έχεις ένα μαξιλαράκι ασφαλείας ΕΑΝ πέσεις ή να ξέρεις ότι οι αποφάσεις σου είναι δεκτές και σεβαστές. Στην ελληνική κοινωνία, όπου ο γονέας είναι αρκετά παρεμβατικόςπαρατηρούμε ακριβώς αυτό το φαινόμενο: έλλειψη σεβασμού και υποστήριξης στις αποφάσεις των παιδιών. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα ανήλικα αλλά και στα ενήλικα παιδιά. Ο γονέας θεωρώντας ότι «ξέρει καλύτερα» ως πιο μεγάλος, και επειδή εσφαλμένα ταυτίζουμε την ηλικία με την εμπειρία και τη γνώση, θεωρεί ότι είναι χρέος του να παρέμβει στις αποφάσεις μας και να το συζητά ξανά και ξανά. Από τον έφηβο που φόρεσε αθλητικό παπούτσι στο γάμο του θείου του μέχρι την νέα γυναίκα που αποφασίζει να αλλάξει επάγγελμα ή να μετακομίσει σε άλλο σπίτι.

Φυσικά, δεν μπορεί ο καθένας να δέχεται τυφλά και χωρίς άποψη τις επιλογές μας αλλά η υποστήριξη είναι πολύ σημαντική. Μπορείτε να πείτε ότι διαφωνείτε με την όποια απόφαση και επιλογή του παιδιού σας, να το εξηγήσετε, να πείτε ίσως τι θα κάνατε εσείς, αλλά ως εκεί. Μην επιβάλλεστε. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβει ο γονέας ότι το παιδί του δεν είναι καθρέφτης του, ότι είναι ένα ξεχωριστό πρόσωπο και ενδεχομένως πολύ πολύ διαφορετικό από τους γονείς του. Θέλει ο γιός σας να αλλάξει το στυλ του δωματίου του σε γκόθ; Πηγαίνετε μαζί για ψώνια! Θέλει η κόρη σας να ξεκινήσει αποτρίχωση; Πηγαίντε τη σε μια σωστή επαγγελματία! Θέλει η ενήλικη κόρη σας να μετακομίσει μακριά σας ή σε μικρότερο σπίτι; Βοηθήστε τη στη μετακόμιση και βρείτε τους λόγους που το κάνει.
Εμείς οι γονείς πρέπει όχι μόνο να αγαπάμε, γιατί αυτό το ξέρουμε πολύ καλά, αλλά και να ακούμε. Να αναλογιζόμαστε, να υποστηρίζουμε τη διαφορετική εξέλιξη και πορεία των παιδιών μας. Αγάπη και Υποστήριξη λοιπόν δύο βασικά κλειδιά για την Αυτοεκτίμησή μας.
Παπακυργιάκη Χρύσα
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
Email: chrysapapakirgiaki@yahoo.gr
Blog: psuxis-logos.blogspot.gr
Τηλ. 6975797833

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Το παιδί μου έχει τεράστια ξεσπάσματα θυμού...



Η τεράστια ανάγκη του παιδιού για ανεξαρτησία προέρχεται από την συνειδητοποίησή του ότι εσείς κι εκείνο είστε ξεχωριστά άτομα και ότι μπορεί να κάνει ότι επιθυμεί. Ξαφνικά πιστεύει ότι θα κάνει τα πάντα μόνο του και προσπαθεί να πιεί, να βάλει την οδοντόκρεμα στην οδοντόβουρτσα, να πατήσει το κουμπί του ασανσέρ. Εσείς από την άλλη δεν συμμερίζεστε τον ενθουσιασμό του και βιάζεστε…σας περιμένουν, πρέπει να κοιμηθεί, πρέπει να φάει, πρέπει να πάτε στον παιδικό σταθμό…τα πρέπει σας κάνουν πιο προσγειωμένο και παρεμβατικό και εκεί γίνεται…ένας μικρός χαμός!
Πρέπει να επιτρέπετε στο παιδί να κάνει ότι θέλει μόνο του, καθώς κάτι τέτοιο βοηθά την ανάπτυξη του, την υγιή συναισθηματική του ανάπτυξη. Ακόμη κι αν αυτό προϋποθέτει καθυστέρηση ή ακαταστασία. Η αίσθηση ότι το παιδί τα κατάφερε αυξάνει την αυτοπεποίθησή του και μακροπρόθεσμα έχετε ένα πιο ευτυχισμένο παιδί.

Image result for angry child


Δεν έχουν όλα τα παιδιά ξεσπάσματα θυμού αλλά μετά τους 18 μήνες είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο. Καθώς το παιδί θέλει να δοκιμάσει τις ικανότητές του και να φτάσει στα όριά του, ίσως δει ότι δεν τα καταφέρνει ή ότι δεν του επιτρέπετε εσείς να κάνει αυτό που θέλει. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα φοβερό ξέσπασμα θυμού με φωνές, κλάματα, κλοτσιές και χτυπήματα, που σας αφήνει στραγγισμένους συναισθηματικά και το παιδί συγχυσμένο και εξαντλημένο. Σε αυτό το ξέσπασμα είναι αδύνατο να λογικέψετε και να κουβεντιάσετε με το παιδί, επομένως σιγουρευτείτε ότι δεν θα χτυπήσει και περιμένετε να κοπάσει η τρικυμία. Μόλις ηρεμήσει είναι ανώφελο να το μαλώσετε, μια αγκαλιά είναι πολύ πιο θεραπευτική.
Επίσης, σκεφτείτε τα παρακάτω:
1.       Τα περισσότερα ξεσπάσματα οφείλονται σε κάποια κομμάτια της ρουτίνας που δεν την θέλει το παιδί ή θέλει να τα κάνει μόνος του, πχ. Το πρωινό ντύσιμο ή να φύγετε από το πάρκο το απόγευμα. Εφόσον το αναγνωρίσετε, ηρεμήστε την κατάσταση πριν ξεφύγει από τον έλεγχο.
2.       Να δίνετε συχνά επιλογές στο παιδί, για παράδειγμα «Θες το κόκκινο ή το πράσινο φούτερ;». Έτσι του δίνετε μια αίσθηση ανεξαρτησίας.
3.       Βεβαιωθείτε ότι έχει αρκετές ευκαιρίες εκτόνωσης, πηγαίνετε βόλτες έξω στον καθαρό αέρα και κάντε πράγματα που τον βοηθούν να εκτονώνεται. Εάν κάθεται στο σπίτι μπροστά από την τηλεόραση ή το tablet λογικό είναι να έχει συσσωρευμένη ενέργεια που ίσως ξεσπάσει μέσα από ένα τέτοιο επεισόδιο θυμού.
4.       Τα χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα επηρεάζουν τη διάθεση των μικρών παιδιών, γι’ αυτό να έχετε πάντα έτοιμα κάποια μικρά υγιεινά σνακ και τα γεύματα του μικρού σας να είναι πιο συχνά.
Τα ξεσπάσματα θυμού είναι αρκετά συνηθισμένα και δεν χρειάζεται να χαρακτηρίζουν όλη την ημέρα σας με το μικρό σας. Ενθαρρύνετε την ανεξαρτησία του και μην ξεχνάτε ότι η αγάπη σας είναι το μεγαλύτερο όπλο. Και κάτι τελευταίο: τα παιδιά ήρθαν σε αυτό τον κόσμο από δική μας επιλογή, ποτέ μα ποτέ μην τα κάνετε να νιώσουν ότι σας είναι βάρος ή κούραση. Δώστε απλόχερα την αγάπη σας γιατί αυτό τα τρέφει σωστά.


                         Παπακυργιάκη Χρύσα
                     Ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια
                        Email: chrysapapakirgiaki@yahoo.gr
                       Blog: psuxis-logos.blogspot.gr

                       Τηλ. 6975797833

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Μάνα...μικρή λέξη...μεγάλη υπόθεση..

Η ύπαρξη της μητέρας είναι η νούμερο ένα προϋπόθεση για την σωστή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη ενός μωρού. Είναι η πρώτη αγάπη, η πρώτη πηγή φροντίδας και εμπιστοσύνης, το στήριγμα και ο φάρος σε όλα τα βήματα ανάπτυξης ενός μικρού παιδιού. Δεν είναι τυχαίο που η απουσία της μητέρας ή η απώλειά της στιγματίζει τον άνθρωπο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του με έναν τρόπο θλιβερό και μόνιμο…

Το βρέφος, ήδη από την εμβρυική του ζωή ακούει και νιώθει τη μητέρα του. Η μυρωδιά της και η φωνή της είναι το μόνο πράγμα που αναγνωρίζει και που θέλει να ακούει στις πρώτες του στιγμές σε αυτό τον άγνωστο ακόμα πλανήτη. Η αγκαλιά και το τραγούδι της απαραίτητα για την ομαλή ανάπτυξη του. Πολλές μανούλες θεωρούν ότι ντύνοντας και ταίζοντας το μωρό τους είναι αρκετό, αλλά στην πραγματικότητα αυτό που θέλει το μωρό είναι η συναισθηματική εγγύτητα, το βλέμμα που χαμογελάει και η παρηγορητική αγκαλιά όταν πονάει. Η συναισθηματική αφιέρωση της μητέρας είναι η συνταγή επιτυχίας για ευτυχισμένα παιδιά γεμάτα αυτοπεποίθηση και θετική στάση στον άγνωστο αυτό κόσμο.

Όσο και να μην θέλουμε να το αναγνωρίσουμε, δεν υπάρχουν υποκατάστατα της μάνας. Είναι μια και μοναδική. Ευτυχώς σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις παραμέλησης, το άτομο που τελικά «έγινε η μητέρα» μπορεί να επουλώσει τις πληγές που άφησε αυτή η τραγική κατάσταση, αλλά ποτέ ολοκληρωτικά. Η μάνα γεμίζει ένα τεράστιο εσωτερικό κενό αλλά μπορεί και να δημιουργήσει ένα μεγάλο εσωτερικό κενό με την απουσία και την απόρριψή της.

Να δίνεστε ολοκληρωτικά στα παιδία σας και να φροντίζετε να είστε πλήρεις και απελευθερωμένοι από δικά σας τραύματα. Δεν είστε απλά η τροφός του, είστε όλη του η ύπαρξη όταν είναι μωρό. Η πηγή των πάντων για ένα μωράκι, το φαγητό του, η χαρά του, η μάθησή του, η τρυφερότητα και η ασφάλεια που απεγνωσμένα θέλει.


 Είναι λειτούργημα η μητρότητα και καλό είναι να της δείχνουμε την αξία που της πρέπει. Μητρότητα…..τόσο μεγάλη έννοια, τόσο μεγάλη υπόθεση….Μην πέφτετε σε παγίδες τύπου «Μην κακομάθει», «Μην χαιδευτεί», «Μην κρέμεται από πάνω σου»! Αυτή είναι η φύση του μωρού: ήρθε στον κόσμο από τη Μάνα και εκείνη έχει ως πυξίδα για να αναπτυχθεί σωστά…και αν το αμφισβητείτε αυτό πηγαίνετε σε ένα ορφανοτροφείο να δείτε το βλέμμα ενός παιδιού χωρίς μητέρα…



                                                                              Παπακυργιάκη Χρύσα
                                                                          Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια
                                                                             Ειδική Παιδαγωγός


Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Το νοιάξιμο...

     Ως ψυχολόγος έχω μάθει να προτείνω και να σκέφτομαι λύσεις και εξηγήσεις στις δυσκολίες, στις προκλήσεις της ζωής και στα προβλήματα των γύρω μου. Μου αρέσει, μου βγαίνει αυθόρμητα, με τρέφει και παράλληλα...με καταστρέφει!Τί εννοώ με αυτό;

    Θα σου εξηγήσω αμέσως...βρίσκω λύσεις και προτείνω "εξόδους" από τα δύσκολα μονοπάτια των άλλων δεν σημαίνει ότι εγώ δεν βρίσκομαι καμιά φορά μέσα σε αδιέξοδα ή δύσκολους δρόμους, δεν σημαίνει είμαι 24/7 ευτυχισμένη και με όλα μου τα θέματα λυμένα και στρωμένα. Όπως ο γιατρός αρρωσταίνει έτσι και ο ψυχοθεραπευτής έχει μια μπερδεμένη, πολύπλοκη και μυστηριώδη ζωή όπως όλοι οι υπόλοιποι. Αυτό βέβαια το ξέρω μόνο εγώ και κάνα δύο συνάδελφοι που βρισκόμαστε και γκρινιάζουμε μεταξύ μας...όλοι οι άλλοι μαύρα μεσάνυχτα!!

    Ναι, καλοί μου φίλοι, όσοι με διαβάζετε εκεί έξω...είναι αλήθεια ότι και ο ψυχοθεραπευτής έχει..τα ψυχολογικά του, έχει τις μαύρες του και τα αδιέξοδά του. Μην τον στραγγίζετε και μην θεωρείτε δεδομένο ότι αυτός ξέροντας όλα τα σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής (αστικός μύθος) θα τα καταφέρει μόνος του και μια χαρά. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και έχει μεγάλη ανάγκη από αγάπη και συντροφικότητα. Χιλιάδες έρευνες εδώ και χρόνια δείχνουν τη σημασία της αγκαλιάς και της σωματικής επαφής στον ψυχισμό του ανθρώπου. Δεν σημαίνει πως ο άνθρωπος που έχει διαβάσει κάποια πράγματα για την ψυχολογία και έχει μελετήσει ψυχοθεραπεύτικές τεχνικές μπορεί να βγει μόνος του από τις δυσκολίες του.Αυτό είναι λίγο ρατσιστικό δεν νομίζετε; Βασικά....μπορεί αλλά θέλει μια συντροφιά, θέλει να μιλήσει σε ένα φίλο, θέλει να νιώσει ευάλωτος και να μην ντρέπεται γι αυτό, θέλει να βοηθήθει όπως βοηθάει.
    Σαφέστατα και οι γνώσεις του του δίνουν ένα πλεονέκτημα στις όποιες προκλήσεις συναντά αλλά η ψυχική επαφή, η αίσθηση ότι έχει την υποστήριξη και το ενδιαφέρον των φίλων του είναι το μεγαλύτερο όπλο. Αυτό εξάλλου είναι το όπλο όλων...το υποστηρικτικό δίκτυο, βασικός παράγοντας για να βγούμε όσο λιγότερο πληγωμένοι γίνεται από τις όποιες δυσκολίες μας. Χωρίς αυτό το δίκτυο πολλά πράγματα δεν θα μπορούσαν να γίνουν. Για παράδειγμα ο χρήστης ναρκωτικών που έχει υποστηρικτικό δίκτυο (φίλους και συγγενείς) έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να ολοκληρώσει το πρόγραμμα απεξάρτησής του με επιτυχία από κάποιον χρήστη που ξεκινά μόνος του αυτή τη πάλη. Έτσι, λοιπόν, όλοι οι άνθρωποι θέλουμε άλλους ανθρώπους γύρω μας, συντροφικότητα, ενδιαφέρον, νοιάξιμο...
    Μην το αμελείτε και να το προσφέρετε απλόχερα...σε όλους όσους αγαπάτε.


                                                               Παπακυργιάκη Χρύσα
                                                          Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια